Pasywacja: czy jest naprawdę konieczna?

Stale nierdzewne nazywane są „nierdzewnymi”, ponieważ w obecności tlenu tworzą cienką, twardą i przylegającą warstwę tlenku chromu, która chroni metal przed korozją. W przypadku zarysowania powierzchni warstwa ochronna tworzy się ponownie.

Podczas operacji związanych z obsługą i przetwarzaniem, takich jak formowanie, obróbka maszynowa czy bębnowanie, cząsteczki żelaza lub stali narzędziowej mogą osadzać się lub rozmazywać na powierzchniach elementów ze stali nierdzewnej. Chociaż stal nierdzewna jest wysoce odporna na korozję, zanieczyszczenia żelazem powstałe podczas produkcji są podatne na rdzę i korozję. Jeśli cząsteczki te pozostaną na powierzchni, mogą ulec korozji i spowodować powstawanie plam rdzy lub zabrudzeń na powierzchni stali nierdzewnej. Chociaż cząsteczki te mogą powodować powstawanie plam na powierzchni, materiał bazowy pozostaje niezmieniony i zachowuje swoje podstawowe właściwości mechaniczne.

Tradycyjnie uważano, że pasywacja jest standardową metodą czyszczenia stali nierdzewnej, podczas gdy w rzeczywistości pasywacja nie jest wcale procesem czyszczenia. Proces pasywacji usuwa wszelkie pozostałości węgla z powierzchni części za pomocą kwasu azotowego i cytrynowego. Firma SPIROL stosuje kwas cytrynowy. Kwas rozpuszcza niedoskonałości powierzchni, takie jak osadzone cząsteczki stali narzędziowej lub inne cząsteczki wolnego żelaza. Jednak jedynym celem pasywacji jest usunięcie osadzonego żelaza, a nie czyszczenie części. Pasywacja nie usuwa olejów ani innych zanieczyszczeń nieżelaznych. Te inne zanieczyszczenia są usuwane w ramach intensywnego procesu czyszczenia przed procesem pasywacji. William Snyder napisał w numerze Plating/Anodizing Forum z marca 1983 r. w Industrial Finishing: „Każdego miesiąca producenci marnują tysiące dolarów, przeprowadzając kompletne cykle pasywacji, podczas gdy wystarczy tylko odpowiednie czyszczenie”. Oprócz odpowiedniego czyszczenia, użycie narzędzi z karbidem minimalizuje zanieczyszczenia żelazem w stali nierdzewnej. Firma SPIROL wdrożyła wiele narzędzi z karbidem  w celu zmniejszenia zużycia narzędzi, co ma dodatkową zaletę w postaci minimalizacji cząstek osadzonej stali narzędziowej.

Firma SPIROL International dokłada wszelkich starań, aby pomóc naszym klientom obniżyć koszty komponentów. Jednym ze sposobów obniżenia kosztów jest wyeliminowanie procesów nieprzynoszących wartości dodanej, a pasywacja jest zazwyczaj jednym z nich. Pasywacja jest kosztowną operacją i nie jest przyjazna dla środowiska. Zalecamy przeanalizowanie wymagań klienta dotyczących zastosowania, aby ustalić, czy pasywacja jest naprawdę konieczna w każdym konkretnym przypadku. Typowe zastosowania, w których pasywacja jest odpowiednia, to implanty lub instrumenty medyczne, komponenty stosowane w przemyśle spożywczym lub farmaceutycznym, zastosowania w układach paliwowych oraz wszelkie zastosowania wymagające czystego środowiska.

Z wyjątkiem wyżej wymienionych zastosowań i innych, w których użytkownik uzna to za stosowne, istnieją tysiące zastosowań, w których pasywacja nie jest konieczna. Należy pamiętać, że wszelkie pozostałości węgla mogą powodować powierzchowne plamy, jednak nie powinno to wpływać na odporność metalu podstawowego na korozję ani na podstawowe właściwości części.

Różnica w kosztach między częścią pasywowaną a niepasywowaną wynosi około 10%. Jeśli zastosowanie klienta nie wymaga pasywacji, można zalecić część z wykończeniem gładkim zamiast pasywowanym.

Inżynierowie ds. zastosowań SPIROL przeanalizują potrzeby klienta i wspólnie z nim opracują optymalne rozwiązanie.